Sérgio Conceição, de lopende belichaming van een snelkookpan, kreeg dus een tweede gele kaart omdat hij de scheidsrechter een duim omhoog gaf. Je weet wel, het universele teken voor 'goed gedaan, maat' of 'aardig, jij absolute legende.' Blijkbaar zag de scheidsrechter dat niet zo. Vanuit een andere hoek is het nog grappiger: het gezicht van Conceição is puur sarcasme, en de scheidsrechter snauwt alleen maar. Ik heb het al tientallen keren bekeken, en ik kan nog steeds niet beslissen of het hilarisch of tragisch is. Waarschijnlijk allebei.
Was it really disrespect, or just a ref with thin skin?
Het punt is: voetbal is een sport van emoties. Conceição is een vurige man. Hij is daar niet om TED-talks te geven. Hij schopt tegen elke bal, schreeuwt tegen zijn spelers, en ja, hij maakt af en toe de spot met de scheidsrechter. Maar een duimpje omhoog? Dat is niet bepaald iemand een clown noemen. Het is het soort gebaar dat u zou gebruiken als uw partner perfect parallel parkeert. Sarcastisch? Zeker. Een tweede geel waard? Alleen als de scheidsrechter een slechte dag heeft en besluit er een ieders probleem van te maken.
Ik heb spelers in de gezichten van de scheidsrechters zien schreeuwen en niets krijgen. Ik heb ze waterflessen zien gooien en blijven zitten. Maar een duimpje omhoog? Dat is de lijn? Geef me een pauze. Als scheidsrechters daarvoor gaan kaarden, kunnen ze maar beter beginnen met kaarden voor elke oogrol en elke zucht. Het is de inconsistentie die mij gek maakt. Op een week vloekt een man tegen de scheidsrechter en dat is een waarschuwing. Volgende week is een duim omhoog een rode. Het is een loterij.
The double standard in how we treat refs and players
We verwachten dat spelers robots zijn. Geen emotie, geen reactie, gewoon je mond houden en spelen. Maar refs? Ze zijn ook maar mensen, en ze maken fouten. Het verschil is dat wanneer een speler een fout maakt, hij wordt afgeslacht. Als een scheidsrechter een fout maakt, moeten we hem respecteren. Respect wordt verdiend, niet geëist. En als je iemand wegstuurt voor een sarcastisch gebaar, verdien je geen respect, maar eis je angst. Dat is niet hoe het werkt.
De reactie van Conceição na de rode uitslag was van onschatbare waarde. Hij maakte niet eens ruzie. Hij lachte alleen maar. Want wat kun je nog meer doen? Het is zo absurd. En weet je wat? Dat duimen omhoog zorgde er waarschijnlijk voor dat meer mensen de kant van hem kozen dan tegen hem. Fans houden van een rebel. We houden van een man die zichzelf niet al te serieus neemt. De scheidsrechter kwam over als een onderwijzer die niet tegen een grapje kan.
Why this incident matters for the game
Het gaat niet alleen om één kaart. Het gaat om de richting die het voetbal opgaat. Elk seizoen worden de regels strenger en wordt de spontaniteit eruit geperst. Spelers kunnen niet te veel vieren, kunnen hun shirt niet uittrekken en kunnen niets kritisch zeggen. Nu kunnen ze niet eens een duim omhoog geven. Wat is het volgende? Geel voor lachen? Het spel verliest zijn scherpte, zijn persoonlijkheid. En dat is jammer.
Ik zeg niet dat scheidsrechters misbruikt moeten worden. Dat zouden ze niet moeten doen. Maar er is een verschil tussen misbruik en een brutaal gebaar. Als we het verschil niet kunnen zien, zitten we in de problemen. De beste scheidsrechters zijn degenen die kunnen lachen, die een speler kunnen vertellen dat hij moet kalmeren zonder naar zijn zak te grijpen. Zij beheren het spel, en dicteren het niet. Conceição's duim omhoog was een test en de scheidsrechter faalde. Hij had er gewoon om moeten lachen.
What I'd tell Conceição if I met him
Blijf doorgaan, Sérgio. De voetbalwereld heeft karakters nodig. Er zijn managers nodig die het hart op de tong dragen, die feestvieren als fans, die boos worden als fans. Zonder hen zijn het maar 22 jongens die de bal rondspelen. De duim omhoog was iconisch. Het zal langer herinnerd worden dan de wedstrijd zelf. En als de scheidsrechter het niet aankan, is dat zijn probleem.
Ik ben naar wedstrijden geweest waar de uitfans de thuisbewaker een sarcastische duim omhoog gaven na een geschreeuw. Het maakt deel uit van het geklets. Een deel van de cultuur. Als we dat gaan accepteren, kunnen we net zo goed allemaal thuis blijven. Het mooie spel is mooi vanwege de emoties, het drama, de belachelijkheid. Conceição gaf ons even de tijd. De scheidsrechter gaf ons een controverse. Ik weet welke ik zal onthouden.
Dus de volgende keer dat je een speler een duim omhoog ziet geven, wees dan niet verrast als hij of zij een gele kaart krijgt. Maar wees ook niet verbaasd als het internet ontploft. Omdat fans een grap herkennen als ze er een zien, en wij weten wanneer een scheidsrechter spelbreker is. En dat is de echte conclusie: voetbal is niets zonder zijn karakters. Bescherm ze, straf ze niet.
