Diego Kochen maakte een redding tegen Mexico, waardoor USMNT-fans op Twitter gek werden. Het was een reflexstop die eruitzag als iets uit een videogame, en opeens heeft iedereen het weer over de positie van de doelman. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen; één redding maakt nog geen carrière. Toch is het een welkome afwisseling van de gebruikelijke kommer en kwel over de keeperspool van de USMNT.
Is the USMNT goalkeeper pool finally not a black hole?
Jarenlang was de positie van de USMNT-doelman een carrousel van middelmatigheid. We hebben jongens meegemaakt die ofwel te oud, te wankel of gewoon niet goed genoeg waren. Weet je nog toen Brad Guzan staatsvijand nummer 1 was? Fans konden niet wachten om hem op de bank te zien. Maar nu Kochen opduikt, is er een sprankje hoop. Hij is niet alleen een schotstopper; hij voelt zich op zijn gemak met de bal aan zijn voeten, wat enorm is in het moderne voetbal. Dat gezegd hebbende: is hij de beste schotstopper? Waarschijnlijk nog niet. Maar zijn vertrouwen en distributie onderscheidden hem van de huidige opties.
Sommigen zullen beweren dat één topsave niet betekent dat hij het antwoord is. Eerlijk punt. Maar als je al een generatie lang op zoek bent naar een competente oppasser, voelt elk teken van leven als een feest. Kochen ziet er goed uit: lang, kalm en onbevreesd. Het feit dat hij zelfs maar aan het gesprek deelneemt, is een stap voorwaarts.
Mexico without Ochoa? That's just weird
Iemand anders dan Guillermo Ochoa in doel zien voor Mexico is als het kijken naar een James Bond-film zonder smoking. Ochoa is al tientallen jaren de muur van Mexico, en alleen al zijn aanwezigheid zorgde ervoor dat de tegenstanders werden uitgedaagd. Nu hij ouder wordt, bevindt El Tri zich in een transitie. Hun nieuwe keeper is misschien goed, maar hij is geen Memo. Het is een vreemd gezicht, en eerlijk gezegd zorgt het ervoor dat de rivaliteit een beetje anders aanvoelt. Maar goed, elk tijdperk eindigt. Mexico-fans voelen waarschijnlijk dezelfde angst die we voelden toen Tim Howard zijn handschoenen ophing.
The Brad Guzan redemption arc nobody saw coming
Herinner je je de haat die Guzan kreeg? Het was wreed. Fans gaven hem de schuld van elk doelpunt, en toen Bruce Arena Tim Howard terugbracht voor de WK-kwalificatiewedstrijden van 2018, voelde het alsof Guzan klaar was. Maar nu, terugkijkend, was Guzan zo slecht nog niet. Hij was een solide keeper die tot zondebok werd gemaakt. En het punt is: ik heb nu meer mensen Guzan zien prijzen dan toen hij nog aan het spelen was. Het is alsof we ons collectief realiseerden dat we te hard waren. Misschien zorgt afwezigheid ervoor dat het hart groter wordt, of misschien missen we gewoon een betrouwbare back-up. Hoe dan ook, Guzan verdient een beetje respect.
What's the deal with Kochen's name?
Heeft hij de F in zijn achternaam gerommeld? Kochen klinkt alsof het Kochen zou moeten zijn, maar misschien is het iets Duits. Hoe dan ook, als hij zulke reddingen blijft maken, zullen we het allemaal leren spellen. Het is een klein detail, maar het is grappig hoe we ons op dat soort dingen fixeren als er een nieuwe speler opduikt. Noem hem alleen geen Kochen als het eigenlijk Kochen is. Wacht, dat is hetzelfde. Laat maar zitten.
Dus, waar verlaat dit de USMNT? We hebben een jonge keeper met potentieel, een fanbase die wanhopig op zoek is naar een held, en een rivaliteit die net zo pittig is als altijd. De redding van Kochen was van korte duur, maar het gaat erom wat hij vervolgens doet. Als hij optredens aan elkaar kan rijgen, zou hij misschien wel de nummer 1-plek kunnen veroveren. Maar laten we hem nog niet zalven. We zijn al eerder verbrand. Toch is er voor het eerst in lange tijd reden voor optimisme tussen de posten.
