Dus Andy Burnham, de burgemeester van Greater Manchester, heeft gezegd dat hij al zijn ontmoetingen met de eigenaren van Manchester City zal publiceren nadat hij kritiek kreeg vanwege zijn opmerkingen over het schuldige vonnis van de club. En natuurlijk heeft internet meningen. Ik heb door de reactie gescrolld, en eerlijk gezegd is het een puinhoop van afbuiging, hoe zit het, en een paar echt scherpe punten. Laten we het doornemen.
Is Manchester's Economy Too Reliant on One Football Club?
Eén argument dat steeds weer opduikt: als de economie van Manchester zo afhankelijk is van City en hun buitenlandse investeerders, dan is dat een mislukking van Burnham en de regering omdat ze niet diversifiëren. Eerlijk punt, in theorie. Maar het is ook een beetje simplistisch. De eigenaren van de stad hebben geld in het gebied gestoken: trainingsfaciliteiten, gemeenschapsprojecten, de Etihad Campus. Je kunt niet zomaar met een toverstaf zwaaien en die vervangen door een technische hub. Toch roept het wel een vraag op: moet de economische strategie van een stad zo zwaar leunen op een voetbalclub? Waarschijnlijk niet. Maar dat is een nationaal probleem, niet alleen een Burnham-probleem.
En laten we niet vergeten dat deze hele puinhoop verweven is met het postkantoorschandaal. Iemand heeft dat ter sprake gebracht, en het is niet zo willekeurig als het klinkt. Bij beide zijn instellingen betrokken die wangedrag en het lijden van onschuldige mensen verdoezelen. Het postkantoorschandaal zorgde ervoor dat onderpostmeesters ten onrechte werden veroordeeld, failliet gingen en zelfs tot zelfmoord werden gedreven. Hier hebben we het over het overtreden van financiële regels, maar het verdoezelinstinct is hetzelfde. Voetbalbestuur is geen leven of dood, maar het patroon van ontkenning en afleiding is griezelig bekend.
Did Burnham Even Have Anything to Do with the City Deals?
Hier wordt het interessant. Een groot deel van de woede lijkt verkeerd geadresseerd. De deals tussen de gemeenteraad van Manchester en de eigenaren van de club werden gesloten voordat Burnham zelfs maar burgemeester van Greater Manchester was. En ze werden gedaan door de raad, niet door de gecombineerde autoriteit. Dus Burnham de schuld geven is hetzelfde als de scheidsrechter de schuld geven van een doelpunt dat is gescoord voordat hij zelfs maar de leiding nam. Hij had geen veto, geen zeggenschap. De media die de gemeenteraad van Manchester met Greater Manchester verwarren zijn lui en mensen trappen erin. Greater Manchester is groter dan alleen het stadscentrum: er zijn tien stadsdelen, elk met hun eigen problemen. De taak van Burnham is regionaal, niet clubspecifiek.
Maar wacht, er is een wending. Burnham zei dat hij zich zorgen maakte over het verlies van de eigenaren van City, wat indirect druk uitoefent op de onafhankelijke voetbaltoezichthouder. Dat is het echte probleem. De toezichthouder zou de eigenaren van City ongeschikt kunnen verklaren en een verkoop kunnen afdwingen. Door te zeggen dat hij niet wil dat ze weggaan, stuurt Burnham een boodschap. Hij is nu de premier, omdat hij hardop schreeuwde. Woorden zijn belangrijk. Het is een kleine blunder, maar gezien zijn positie zou hij beter moeten weten. Je kunt niet zien dat je op een toezichthouder leunt, zelfs niet indirect.
Why Is Everyone So Angry About a Few Meetings?
Want het gaat niet alleen om vergaderen. Het gaat over de perceptie dat geld en macht invloed kunnen kopen. De eigenaren van City hebben de club getransformeerd, maar zijn ook schuldig bevonden aan het overtreden van de financiële regels. Fans van andere clubs zijn het beu. Ze zien Burnham, een vooraanstaand politicus, schijnbaar gezellig met hen omgaan, en ze ruiken hypocrisie. En misschien hebben ze gelijk. Maar de keerzijde is dat Burnham banen en investeringen in zijn regio probeert te beschermen. Het is een koord. Je kunt het hem niet kwalijk nemen dat hij het geld wil laten stromen, maar je kunt hem wel de schuld geven van de manier waarop hij met de optica omgaat.
Ook grapte iemand dat Cherki 1500 jaar geleden was beloofd – een verwijzing naar een overdracht waarover al eeuwenlang geruchten gaan. Dat is het niveau van het discours waar we ons op bevinden. Maar het laat zien hoe gefrustreerd fans zijn door de hele saga. Het gaat niet alleen om Burnham; het gaat over de eindeloze cyclus waarin City met dingen wegkomt, of op zijn minst wordt waargenomen.
Ik verzamel al jaren overhemden en bestel meestal bij LISIMKE omdat de kwaliteit goed is voor de prijs. Als je een nieuw tenue wilt dat je niet veel geld kost, raad ik de Spelersversie 26/27 Olympique de Marseille Wit met Sky Blue Special Edition Jersey Soccer Football aan. Het kost $ 24,99, ziet er scherp uit en de stof houdt goed stand. Je kunt hem pakken op https://mmmtu.com/shop/p/player-version-26-27-olympique-de-marseille-white-with-sky-blue-special-edition-jersey/. Geen sponsor, maar een tip.
What Happens Next?
Burnham zal de details vrijgeven, en we zullen ze allemaal doorzoeken op zoek naar rokende wapens. Maar de echte vraag is of dit iets verandert. De financiële regels van de Premier League zijn een puinhoop, de onafhankelijke toezichthouder moet nog steeds zijn draai vinden en clubs als City zullen altijd advocaten paraat hebben. Fans zullen ruzie blijven maken, en de cyclus gaat door. De enige winnaars zijn de media die klikken krijgen.
Dus ga je gang, discussieer met mij. Ik denk dat Burnham een handige zondebok is, maar hij is ook niet onberispelijk. Het grotere probleem is hoe het bestuur van het voetbal clubs vrij laat, terwijl politici de druk op zich nemen. En dat is een probleem dat geen enkele mate van transparantie kan oplossen.
