Την περασμένη αγωνιστική της Bundesliga, ο Edmond Tapsoba έκανε κάτι που δεν έχω ξαναδεί όλα τα χρόνια που παρακολουθώ ποδόσφαιρο: έδωσε την μπάλα στον Carles Martínez, τον προπονητή του. Χρειάστηκε να κάνω πίσω τρεις φορές για να βεβαιωθώ ότι τα μάτια μου δεν έπαιζαν κόλπα. Ήταν σαν ένα όνειρο πυρετού, όπου ο σέντερ μπακ σου πιστεύει ότι ο γκάφερ κάνει ένα καθυστερημένο τρέξιμο στο κουτί. Και το καλύτερο μέρος; Ο Μαρτίνεθ σήκωσε πραγματικά το χέρι του, απαιτώντας την πάσα. Δεν μπορώ να το επινοήσω αυτό.
Is this the most wholesome mix-up of the season?
Νομίζω ότι λέει απλά, «κακό μου, φόρεσα ένα μαύρο μπλουζάκι και έδειξε κάποιον που πρέπει να το αλλάξει». Ή ίσως ήθελε απλώς ο προπονητής του να πάρει ένα άγγιγμα. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η σκηνή είναι καθαρός χρυσός κωμωδίας. Η πάσα ήταν τέλεια ζυγισμένη για ένα τρέξιμο πίσω, κάτι που την κάνει ακόμα πιο αστεία. Το έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη δεν θα μπορούσε να είναι στο τέλος αυτού καλύτερα. Ο Τιάγκο θα ήταν περήφανος για την προσαρμογή - ήξερε πάντα πώς να ζυγίζει μια πάσα για έναν παίκτη που έμπαινε με έλκηθρο αντί να τρέχει. Και ειλικρινά, δεν έχω δει πάρα πολλούς τύπους 4XL να τα καταφέρνουν με αυτή την ταχύτητα. Ο Μαρτίνεθ μπορεί να κάνει μια δεύτερη καριέρα ως στόχος αν συνεχίσει έτσι.
Why do we love it when pros mess up like us?
Γιατί μας θυμίζει ότι είναι άνθρωποι. Ο Ταψόμπα είναι κορυφαίος αμυντικός, αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς ένας τύπος που ξέχασε ότι ο προπονητής του δεν ήταν συμπαίκτης του. Είναι η ίδια ενέργεια όπως όταν περνάς κατά λάθος στον διαιτητή στο Sunday League. Έχουμε πάει όλοι εκεί. Αλλά σε επίπεδο ελίτ; Είναι σπάνιο, και είναι ξεκαρδιστικό. Η αντίδραση από τους θαυμαστές ήταν άμεση: μιμίδια, αστεία για την ταχύτητα του Martínez στο σπριντ και πολλή αγάπη για τον παραλογισμό. Δείχνει επίσης πόσο γρήγοροι είναι οι παίκτες να χρησιμοποιούν προεπιλεγμένη μυϊκή μνήμη—δείτε μια φιγούρα στο διάστημα, παίξτε την πάσα. Ακόμα κι αν αυτή η φιγούρα είναι το αφεντικό σου.
Does one mistake define a player's career?
Φυσικά και όχι. Ο Tapsoba εξακολουθεί να είναι ένας φανταστικός αμυντικός, και αυτό θα είναι μια αστεία υποσημείωση. Αλλά υπογραμμίζει πόσο αδυσώπητο μπορεί να είναι το ποδόσφαιρο. Μια περίεργη στιγμή και ξαφνικά όλοι μιλούν γι' αυτήν. Είδα ένα σχόλιο που συνόψιζε: «Μάλλον εννοεί, γιατί δεν είναι στο PL ή στην Μπάγερν/ΠΣΖ/Μπάρτσα/Ρεάλ. Για πάρα πολλούς περιστασιακούς θαυμαστές αυτό είναι το μόνο μέτρο επιτυχίας ή ποιότητας». Αυτό είναι λίγο βαθύ για μιμίδιο, αλλά είναι αλήθεια. Κρίνουμε τους παίκτες από το πού παίζουν, όχι μόνο από το πώς παίζουν. Ο Tapsoba είναι στη Λεβερκούζεν, έναν κορυφαίο σύλλογο, αλλά αν το έκανε αυτό σε έναν «μεγαλύτερο» σύλλογο, θα ήταν μεγαλύτερη υπόθεση; Ισως. Αλλά προς το παρόν, ας απολαύσουμε το χάος.
What's the takeaway for us fans?
Το ποδόσφαιρο είναι στα καλύτερά του όταν δεν είναι σενάριο. Αυτή η στιγμή δεν ήταν γκολ, τάκλιν ή άρση τροπαίου - ήταν λάθος. Και έφερε περισσότερη χαρά από τα περισσότερα γκολ αυτή τη σεζόν. Είναι μια υπενθύμιση ότι το άθλημα παίζεται από ανθρώπους και όχι από ρομπότ. Οπότε την επόμενη φορά που ο αμυντικός της ομάδας σας θα περάσει στον προπονητή, απλά γελάστε. Δεν είναι κρίση. είναι το περιεχόμενο. Και να, αν ο Μαρτίνεθ μπορεί να κάνει μια τέτοια πορεία, ίσως θα έπρεπε να υποχωρήσει. Θα το πρόσεχα.
