Ο Ντιέγκο Κότσεν έκανε μια απόκρουση ενάντια στο Μεξικό που είχε τους οπαδούς του USMNT στο Twitter να χάσουν τα μυαλά τους. Ήταν ένα αντανακλαστικό στοπ που έμοιαζε σαν κάτι βγαλμένο από βιντεοπαιχνίδι και ξαφνικά όλοι μιλούσαν ξανά για τη θέση του τερματοφύλακα. Αλλά ας μην προλάβουμε τους εαυτούς μας - μια αποταμίευση δεν κάνει καριέρα. Παρόλα αυτά, είναι μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από τη συνηθισμένη καταστροφή και μελαγχολία σχετικά με την ομάδα τερματοφυλάκων του USMNT.
Is the USMNT goalkeeper pool finally not a black hole?
Για χρόνια, η θέση τερματοφύλακα του USMNT ήταν ένα καρουζέλ μετριότητας. Περάσαμε με ποδήλατο ανάμεσα σε τύπους που ήταν είτε πολύ μεγάλοι, είτε πολύ τρεμάμενοι ή απλά όχι αρκετά καλοί. Θυμάστε όταν ο Μπραντ Γκούζαν ήταν ο νούμερο 1 εχθρός του κοινού; Οι οπαδοί ανυπομονούσαν να τον δουν καθισμένο στον πάγκο. Αλλά τώρα, με την εμφάνιση του Kochen, υπάρχει μια αχτίδα ελπίδας. Δεν είναι απλά ένας σουτ-στόπερ. νιώθει άνετα με την μπάλα στα πόδια του, η οποία είναι τεράστια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Τούτου λεχθέντος, είναι ο καλύτερος σουτ-στόπερ; Μάλλον όχι ακόμα. Όμως η εμπιστοσύνη και η κατανομή του τον ξεχώρισαν από τις τρέχουσες επιλογές.
Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι ένα κορυφαίο σώσιμο δεν σημαίνει ότι είναι η απάντηση. Δίκαιο σημείο. Αλλά όταν πεινάς για έναν ικανό φύλακα εδώ και μια γενιά, κάθε σημάδι ζωής μοιάζει με γιορτή. Ο Κότσεν φαίνεται ο ίδιος—ψηλός, συγκροτημένος και ατρόμητος. Το ότι είναι καν στη συζήτηση είναι ένα βήμα μπροστά.
Mexico without Ochoa? That's just weird
Το να βλέπεις κάποιον άλλο εκτός από τον Γκιγιέρμο Οτσόα στο γκολ για το Μεξικό είναι σαν να βλέπεις μια ταινία Τζέιμς Μποντ χωρίς το σμόκιν. Ο Οτσόα ήταν το τείχος του Μεξικού εδώ και δεκαετίες, και η παρουσία του από μόνη της εξέθρεψε τους αντίπαλους επιθετικούς. Τώρα, καθώς γερνάει, ο Ελ Τρι βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο. Ο νέος τους τερματοφύλακας μπορεί να είναι καλός, αλλά δεν είναι Memo. Είναι ένα περίεργο θέαμα, και ειλικρινά, κάνει την αντιπαλότητα να νιώθει κάπως διαφορετική. Αλλά ρε, κάθε εποχή τελειώνει. Οι οπαδοί του Μεξικού αισθάνονται πιθανώς το ίδιο άγχος που ένιωσα όταν ο Τιμ Χάουαρντ κρέμασε τα γάντια του.
The Brad Guzan redemption arc nobody saw coming
Θυμάστε το μίσος που είχε ο Γκουζάν; Ήταν βάναυσο. Οι οπαδοί τον κατηγορούσαν για κάθε γκολ και όταν ο Μπρους Αρένα έφερε πίσω τον Τιμ Χάουαρντ για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, ένιωθε ότι ο Γκουσάν είχε τελειώσει. Αλλά τώρα, κοιτάζοντας πίσω, ο Guzan δεν ήταν τόσο κακός. Ήταν ένας σταθερός τερματοφύλακας που αποδιοπομπαίος τράγος. Και εδώ είναι το θέμα: Έχω δει περισσότερους ανθρώπους να επαινούν τον Guzan τώρα από ό,τι όταν έπαιζε πραγματικά. Είναι σαν να καταλάβαμε συλλογικά ότι ήμασταν πολύ σκληροί. Ίσως η απουσία να κάνει την καρδιά μας να αγαπάει, ή ίσως απλώς να μας λείπει ένα αξιόπιστο εφεδρικό αντίγραφο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, ο Guzan αξίζει λίγο σεβασμό.
What's the deal with Kochen's name?
Έψαξε το F στο επίθετό του; Το Kochen ακούγεται ότι θα έπρεπε να είναι Kochen, αλλά ίσως είναι γερμανικό. Τέλος πάντων, αν συνεχίσει να κάνει τέτοιες αποκρούσεις, θα μάθουμε όλοι να το συλλαβίζουμε. Είναι μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά είναι αστείο πώς προσηλώνουμε σε τέτοια πράγματα όταν εμφανίζεται ένας νέος παίκτης. Απλώς μην τον αποκαλείτε Κότσεν αν είναι στην πραγματικότητα Κότσεν. Περίμενε, το ίδιο είναι. Δεν πειράζει.
Λοιπόν, πού αφήνει αυτό το USMNT; Έχουμε έναν νεαρό τερματοφύλακα με δυνατότητες, θαυμαστές που απελπίζονται για έναν ήρωα και έναν ανταγωνισμό που είναι τόσο πικάντικος όσο ποτέ. Η απόκρουση του Κότσεν ήταν μια στιγμή, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι τι κάνει μετά. Αν μπορεί να συνδυάσει παραστάσεις, μπορεί απλώς να κλειδώσει τη θέση Νο. 1. Αλλά ας μην τον χρίσουμε ακόμα. Έχουμε καεί στο παρελθόν. Ωστόσο, για πρώτη φορά εδώ και καιρό, υπάρχει λόγος αισιοδοξίας μεταξύ των δημοσιεύσεων.
